LOGOPEDA

Co może zrobić specjalista?

Buduj łańcuch wsparcia w otoczeniu osób z jąkaniem, zadbaj o współdziałanie specjalistów, zajmujących się dzieckiem i rodziną oraz osobami dorosłymi z jąkaniem.
Czytaj więcej…

Jak wesprzeć rodziców dziecka z jąkaniem?

Więcej na ten temat można dowiedzieć się z rozmowy z logopedą – mamą dziecka jąkającego się. 

Jak pomóc dziecku?

  • staraj się dokształcać w zakresie diagnozy i terapii zaburzeń płynności mowy;
  • dziel się wiedzą o specyfice zaburzeń płynności mowy z nauczycielami i personelem placówki, w której pracujesz – prowadź warsztaty/szkolenia na temat jąkania i odpowiedniego reagowania na nie;
  • podczas badań przesiewowych uważnie staraj się analizować niepłynności, by odpowiednio ocenić rodzaj trudności w płynnym wypowiadaniu się (jąkanie/giełkot/niepłynność zwykła);
  • jeśli postawisz diagnozę: jąkanie, postaraj się nawiązać kontakt z rodzicami dziecka;
  • dowiedz się, czy dziecko jest pod opieką innego logopedy z powodu zaburzeń płynności mowy, a jeśli tak – nawiąż z nim kontakt;
  • współpracujcie na rzecz dobra dziecka w szkole i poza nią;
  • jeśli dziecko nie jest pod opieką innego terapeuty, postępuj zgodnie z procedurą diagnostyczną (pełna diagnoza zaburzeń płynności mowy);
  • dobierz odpowiedni program terapeutyczny, który mógłby być skuteczny w warunkach szkolnych, gdzie występuje ograniczony kontakt z rodzicami; zadbaj o dobre samopoczucie dziecka w szkole – profilaktyka dokuczania, promowanie zasad dobrej komunikacji w klasie i w szkole;
  • współpracuj z nauczycielami oraz pedagogiem i psychologiem szkolnym, tak, by zadbać nie tylko o zdolność do wypowiadania się, ale także o samoakceptację, odporność psychiczną i pewność siebie dziecka jako mówcy z jąkaniem;
  • zadbaj o systematyczny kontakt z rodzicami, by dowiedzieć się, jak funkcjonuje dziecko w rodzinie i wśród znajomych, czy efekty terapii przenoszone są do codziennego życia dziecka.

  • staraj się dokształcać w zakresie diagnozy i terapii zaburzeń płynności mowy;
  • postępuj zgodnie z procedurą diagnostyczną (pełna diagnoza zaburzeń płynności mowy);
  • udzielaj obszernych wyjaśnień rodzicom dziecka i zadbaj, by otrzymali odpowiednią pomoc (grupy wsparcia, formy warsztatowe);
  • dobierz odpowiedni program terapeutyczny, który w wypadku dzieci młodszych mógłby być realizowany we współpracy z rodzicami; 
  • nawiąż kontakt z logopedą szkolnym, który może pomóc ci m.in. zadbać o dobre samopoczucie dziecka w szkole, przenoszenie efektów terapii do codzienności oraz udzieli informacji na temat aktywności i uczestnictwa dziecka na terenie szkoły; dziel się z nim informacjami na temat dziecka oraz prowadzonej terapii mowy (za zgodą rodziców i dziecka);
  • nawiąż kontakt z nauczycielami, którzy mogą pomóc ci m.in. zebrać informacje o aktywności i uczestnictwie dziecka podczas lekcji, jego sposobach funkcjonowania w sytuacjach komunikacyjnych w rozmowie z nauczycielami, na forum klasy i podczas przerw; dziel się informacjami na temat dziecka i prowadzonej terapii mowy z wychowawcą szkolnym (za zgodą rodziców i dziecka);
  • jeśli to potrzebne, nie wahaj się, by rozmawiać z pedagogiem lub psychologiem szkolnym – to może sprawić, że dziecko poczuje się bezpiecznie na terenie szkoły;
  • zadbaj o systematyczny kontakt z rodzicami, by dowiedzieć się, jak funkcjonuje dziecko w rodzinie i wśród znajomych, czy efekty terapii przenoszone są do codziennego życia dziecka;
  • w miarę możliwości staraj się włączać dziecko z jąkaniem do grupowych form wsparcia.

Jak pomóc osobie dorosłej?

Staraj się doskonalić zawodowo w zakresie wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia terapii zaburzeń płynności mowy, mów otwarcie o jąkaniu. Czytaj więcej… 

ABC terapii jąkania

Diagnoza i terapia jąkania powinny opierać się na zasadach praktyki opartej na dowodach. Czytaj więcej…

Mobbing

Profilaktyka mobbingu jest skuteczna, gdy wprowadzamy ją nie tylko indywidualnie, ale także w pracy z grupą, np. w klasie szkolnej. 

Bardzo istotna jest współpraca rodziców, nauczycieli i innych osób dorosłych w otoczeniu dziecka; w wypadku osoby dorosłej istotna jest współpraca z otaczającym ją środowiskiem.